II SA/Ke 635/09

Środki unijne – gdy ocena projektu jest przeprowadzona w sposób naruszający prawo

II SA/Ke 635/09 - Wyrok WSA w Kielcach

Orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach dotyczy współdecydowania organizacji pozarządowych o kształcie prawa lokalnego.

Sąd rozważał m. in. kwestie: „…ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo”, „…do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa”, „…odrzucony na etapie oceny merytoryczno – technicznej, ponieważ nie osiągnął minimalnego wymaganego progu punktowego, to jest 40 punktów. Uzyskana przez projekt liczba punktów to 39”, „…poprawa konkurencyjności na rynku – skala terytorialnego oddziaływania projektu rozciąga się na więcej niż jedno województwo”, „…wzrost innowacyjności przedsiębiorstwa – planowane do zakupu urządzenia stanowić będą innowację w skali regionu”, „…wpływ projektu na polityki horyzontalne – projekt wpływa pozytywnie na dwie polityki horyzontalne tj. politykę równych szans kobiet i mężczyzn oraz politykę zatrudnienia”, „…Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach […] wniosła D. S., zarzucając organowi brak merytorycznego i prawnego uzasadnienia zajętego stanowiska w zakresie przyznanej liczby punktów dla poszczególnych kryteriów”, „…kontroli sądów administracyjnych poddany został tryb dokonywania przez instytucję zarządzającą programami operacyjnymi oceny projektów zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych”, „…skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej. Skarga podlega opłacie sądowej.”, „…sąd administracyjny nie jest uprawniony do orzeczenia w sposób merytoryczny – poprzez przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi, może jedynie, stwierdzając że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazać sprawę instytucji zarządzającej do ponownego rozpatrzenia, a więc do ponownej oceny wniosku, przy czym instytucja ta będzie związana oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku”, „…wobec braku jednoznacznego określenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, iż instytucja zarządzająca, orzekając na ich podstawie w zakresie przyznania wnioskowi o dofinansowanie określonej liczby punktów, opiera się na swobodnej ocenie zbliżonej w swym charakterze do instytucji uznania administracyjnego. To zaś oznacza, iż na instytucji zarządzającej spoczywa ciężar należytego uzasadnienia zajętego stanowiska z jakich powodów projektowi przyznano taką, a nie inną liczbę punktów”.

Zachęcamy do zapoznania się z treścią całości orzeczenia, ponieważ zawiera istotne informacje z punktu widzenia procedury przyznawania środków z EFS, interpretację przepisów będących podstawą oceny wniosków oraz właściwie przeprowadzonej weryfikacji projektu wraz z dokumentacją. 

II SA/Ke 635/09 - Wyrok WSA w Kielcach

Data orzeczenia

2009-11-30

orzeczenie prawomocne

Data wpływu

2009-11-02

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach

Sędziowie

Dorota Pędziwilk-Moskal /przewodniczący sprawozdawca/

Symbol z opisem

6559

Hasła tematyczne

Środki unijne

Sygn. powiązane

II GSK 2/10 - Wyrok NSA z 2010-02-09

Skarżony organ

Zarząd Województwa

Treść wyniku

Stwierdzono, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia

Powołane przepisy

Dz.U. 2009 nr 84 poz 712 art. 30 ust. 1, 2 ,3 art. 30 e, art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 3 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2009r. sprawy ze skargi D. S. na informację Zarządu Województwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu w ramach konkursu nr 1.1.2 dla Działania 1.1. Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013 stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa.

Uzasadnienie

Pismem z dnia [...] znak: [...] Zastępca Dyrektora Departamentu Funduszy Strukturalnych Urzędu Marszałkowskiego Województwa poinformował S. D. S. (zwany dalej wnioskodawcą), iż wniosek nr 247 pod nazwą "Zwiększenie atrakcyjności usług noclegowych – kosmetycznych S. D. S. w obszarze uzdrowiska B." o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007-2013 Działanie 1.1 "Bezpośrednie wsparcie sektora mikro, małych i średnich przedsiębiorstw" został odrzucony na etapie oceny merytoryczno – technicznej, ponieważ nie osiągnął minimalnego wymaganego progu punktowego, to jest 40 punktów. Uzyskana przez projekt liczba punktów to 39.

W proteście od powyższej negatywnej oceny wnioskodawca wskazał na nieprawidłową ocenę złożonego przezeń projektu w zakresie wyszczególnionych poniżej kryteriów:

1. poprawa konkurencyjności na rynku – skala terytorialnego oddziaływania projektu rozciąga się na więcej niż jedno województwo, a tym samym liczba uzyskanych punktów po zważeniu winna wynosić 9 (a nie 6); projekt zakłada bowiem zwiększenie atrakcyjności usług noclegowo-kosmetycznych w obszarze uzdrowiska B., których głównymi odbiorcami są kuracjusze przybywający z całego kraju, a nawet spoza jego granic;

2. wzrost innowacyjności przedsiębiorstwa – planowane do zakupu urządzenia stanowić będą innowację w skali regionu [...], a zatem liczba uzyskanych punktów po zważeniu winna wynosić 12 (a nie 9); potwierdzają to zawarte w dokumentacji wniosku stwierdzenia o innowacyjności regionalnej oraz okoliczność, iż planowane do wprowadzenia usługi będą pierwsze w powiecie lub województwie;

3. wpływ projektu na polityki horyzontalne – projekt wpływa pozytywnie na dwie polityki horyzontalne tj. politykę równych szans kobiet i mężczyzn oraz politykę zatrudnienia, a tym samym liczba uzyskanych punktów po zważeniu powinna wynosić 4 (a nie 2). Odnosząc się do planowanego do utworzenia stanowiska pod nazwą "kosmetyczka" wnioskodawca wskazał, iż w nazewnictwie polskim nie występuje odpowiednik męskiego rodzaju tego stanowiska. Tym samym brak podstaw do stwierdzenia, iż na tym stanowisku może być zatrudniona tylko i wyłącznie kobieta.

Strona sformułowała także szczegółowe zarzuty pod adresem oceny części "B", argumentując, iż projekt winien otrzymać co najmniej 6 i 5 pkt ważonych – w zakresie odpowiednio branży kluczowej dla rozwoju regionu oraz stopnia realizacji założeń RSI.

Pismem z dnia [...] znak: [...] Zastępca Dyrektora Departamentu Funduszy Strukturalnych, działając z upoważnienia Marszałka Województwa, poinformował wnioskodawcę o podtrzymaniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutu nr 1 wskazano, iż z dokumentacji projektu wynika, iż jest on konkurencyjny jedynie w skali powiatu. Wnioskodawca wskazał bowiem, iż w wyniku realizacji inwestycji zwiększy się atrakcyjność usług noclegowo-kosmetycznych S. D. S. w obszarze uzdrowiska B. Natomiast zakup urządzeń i aparatów kosmetycznych np. solarium stojącego, solarium leżącego, platformy wibracyjnej, łóżka do hydromasażu nie wpłyną na rozwój konkurencyjności przedsiębiorstwa w skali kraju/Europy, gdyż na rynku są to urządzenia powszechnie znane.

Ustosunkowując się do zarzutu nr 2 stwierdzono, iż projekt jest innowacyjny na skalę minimum gminy, ponieważ wymienione przez wnioskodawcę urządzenia mają już zastosowanie w przedsiębiorstwach wykonujących podobne usługi (np. solarium stojące, solarium leżące, podobnie jak kapsuła do masażu wodnego czy laser diodowy). Z tego też względu w/w urządzenia nie stanowią novum na polskim rynku.

Odnosząc się do zarzutu nr 3 wskazano, iż jakkolwiek wnioskodawca zakłada zatrudnienie 2 osób do realizacji projektu, stwierdzając, że nie będzie stosował ograniczeń ze względu na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, religię, światopogląd (pkt F2), to w pkt F4 wykazuje, iż "Projekt zakłada wzrost zatrudnienia o 2 osoby tj. kosmetyczki". Tym samym występuje rozbieżność w uzasadnieniu wskazanego punktu, a wyjaśnienia wnioskodawcy są niespójne.

Instytucja zarządzająca nie wzięła pod uwagę zarzutów dotyczących oceny merytoryczno-technicznej w części B, uzasadniając to tym, iż z uwagi na brak dostatecznej liczby punktów ocena w części B w ogóle nie miała miejsca, co wynika z Regulaminu konkursu zamkniętego 1.1.2, a także Kryteriów wyboru projektów, stanowiących załącznik do Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na w/w informację instytucji zarządzającej środkami unijnymi z dnia 15 października 2009r. wniosła D. S., zarzucając organowi brak merytorycznego i prawnego uzasadnienia zajętego stanowiska w zakresie przyznanej liczby punktów dla poszczególnych kryteriów. Jednocześnie strona skarżąca podtrzymała w całości zarzuty podniesione w złożonym uprzednio proteście.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przedstawiając stanowisko tożsame z zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność – wymienione w art. 3 § 2 cyt. ustawy. Jak wynika jednakże z art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Na takiej właśnie zasadzie kontroli sądów administracyjnych poddany został tryb dokonywania przez instytucję zarządzającą programami operacyjnymi oceny projektów zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych. Zgodnie bowiem z art. 30 c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity - Dz.U. z 2009r. nr 84, poz. 712), zwanej dalej ustawą, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. Dodać należy, iż cyt. przepis został dodany na mocy art. 6 pkt 27 ustawy z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz.U. nr 216, poz. 1370). Zgodnie z przepisem art. 30 c ust. 2 ustawy skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej. Skarga podlega opłacie sądowej.

Z akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, iż D. S. złożyła skargę do tut. Sądu w ustawowym terminie, po wyczerpaniu środków odwoławczych i otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, jak również załączyła doń wymaganą dokumentację oraz uiściła stosowny wpis sądowy.

Tym samym, wobec spełnienia wszystkich ustawowych wymogów, przedmiotowa skarga mogła być przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach – stosownie do art. 30 c ust. 3 ustawy. Zgodnie z cyt. przepisem w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może:

1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą;

2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia;

3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe.

Mając na uwadze treść cyt. art. 30 c ust. 3 ustawy stwierdzić należy, iż sąd administracyjny nie jest uprawniony do orzeczenia w sposób merytoryczny – poprzez przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi, może jedynie, stwierdzając że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazać sprawę instytucji zarządzającej do ponownego rozpatrzenia, a więc do ponownej oceny wniosku, przy czym instytucja ta będzie związana oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku (art. 153 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Podkreślenia wymaga, iż rzeczą Sądu jest przede wszystkim ustalenie, czy obowiązujące przepisy oraz wydane na ich podstawie akty dotyczące oceny i wymogów dotyczących zawartości dokumentacji konkursowej zawierają definicje pojęć odnoszących się do kryteriów dokonywanej przez instytucję zarządzającą oceny wniosku.

Na gruncie niniejszej sprawy, oprócz cyt. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. nr 193 poz. 1399) zastosowanie znajdują:

- Regulamin konkursu zamkniętego nr 1.1.2. ogłaszanego w ramach Osi Priorytetowej I Działania 1.1 Bezpośrednie wsparcie sektora mikro, małych i średnich przedsiębiorstw Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007 – 2013 (załącznik nr 1 do uchwały nr [...] Zarządu Województwa z dnia [...]),

- Kryteria wyboru projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007 – 2013 (załącznik do Szczegółowego opisu osi priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007 – 2013, przyjętego uchwałą Zarządu Województwa z dnia [...] nr [...]).

Mając na uwadze treść powołanych wyżej regulacji stwierdzić trzeba, iż żadne z nich nie zawiera definicji pojęć czy też opisowego ich określenia w zakresie:

- "oddziaływanie projektu w zakresie poprawy konkurencyjności przedsiębiorstwa na rynku w skali przedsiębiorstwa/gminy, powiatu, więcej niż 1 powiatu/województwa, kraju/ Europy",

- "przyczynienia się projektu do poprawy zarządzania przedsiębiorstwem, wzrostu innowacyjności na skalę minimum gminy, powiatu, województwa".

Nadmienić także trzeba, iż z powołanych Kryteriów wyboru projektów (strona 10) wynika jedynie ogólnie, iż przy dokonywaniu oceny w zakresie poprawy konkurencyjności przedsiębiorstwa na rynku będzie brana skala terytorialnego oddziaływania projektu – na podstawie informacji przedstawionych we wniosku – i w tym zakresie zostanie przyznana punktacja od 1 do 4 pkt ważona x 3. Z kolei wzrost innowacyjności przedsiębiorstwa również będzie oceniony na podstawie informacji przedstawionych we wniosku (liczba punktów od 1 do 4, ważonych x 4).

Odnosząc się do Instrukcji dokonywania oceny punktowej projektu dla części A, będącej częścią składową karty oceny merytoryczno – technicznej, która z kolei stanowi załącznik do w/w Regulaminu (§ 6 pkt 2 lit. g Regulaminu), stwierdzić trzeba, iż wobec użycia w charakterze w/w kryteriów pojęć o charakterze nieostrym stanowi ona tylko częściową pomoc w zakresie przyznawania określonej liczby punktów. Okoliczność tą podkreśla także zastosowanie w stosunku do kryterium poprawy konkurencyjności przedsiębiorstwa wyrażenia "proponowany podział punktów". Tym samym powołana Instrukcja ogranicza się tylko do wyszczególnienia konkretnej liczby punktów przyznawanej np. za określoną skalę oddziaływania (przykładowo - 4 punkty w przypadku wzrostu innowacyjności mikroprzedsiębiorstwa na skalę minimum województwa). Nie wiadomo jednakże, czy np. w sytuacji, gdy planowane przedsięwzięcie jest dopiero drugie w województwie zasługuje ono na przyznanie tej najwyższej punktacji.

Tym samym, wobec braku jednoznacznego określenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, iż instytucja zarządzająca, orzekając na ich podstawie w zakresie przyznania wnioskowi o dofinansowanie określonej liczby punktów, opiera się na swobodnej ocenie zbliżonej w swym charakterze do instytucji uznania administracyjnego. To zaś oznacza, iż na instytucji zarządzającej spoczywa ciężar należytego uzasadnienia zajętego stanowiska z jakich powodów projektowi przyznano taką, a nie inną liczbę punktów. Powinność ta skorelowana jest z obowiązkiem instytucji zarządzającej, polegającym na rozważeniu wszelkich okoliczności niezbędnych do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Wszystko to ma na celu rozdzielenie funduszy na dofinansowanie określonych projektów w taki sposób, aby dotarły one do podmiotów, których przedsięwzięcia oddziaływają pod względem konkurencyjności w jak najszerszym zakresie terytorialnym, wykazują duży stopień innowacyjności, wywierając zarazem wpływ na jak największą ilość polityk horyzontalnych Unii Europejskiej.

Jednocześnie wskazania wymaga, iż przepis art. 25 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju podkreśla, iż realizacja programu operacyjnego powinna być prawidłowa. Z kolei art. 26 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowi, iż do zadań instytucji zarządzającej należy w szczególności wypełnianie obowiązków wynikających z art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. UE L. z 2006r. nr 210, str. 25 ze zm.) Jak wynika z powołanego przepisu art. 60 rozporządzenia nr 1083/2006 instytucja zarządzająca odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, a w szczególności za zapewnienie, że operacje są wybierane do finansowania zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego oraz że spełniają one mające zastosowanie zasady wspólnotowe i krajowe przez cały okres ich realizacji.

Tymczasem, pomimo zawartej w cyt. Kryteriach wyboru projektów informacji, iż wzrost innowacyjności przedsiębiorstwa będzie oceniony na podstawie informacji przedstawionych we wniosku, instytucja zarządzająca zdaje się nie dostrzegać, iż we wniosku o dofinansowanie (str. 11) strona wskazała, iż "wprowadzenie nowych usług poprzez zakup wymienionych urządzeń (...) wprowadzi nowość na ryku regionalnym". Powyższe twierdzenia znajdują potwierdzenie w biznesplanie (str. 17), będącym załącznikiem do wniosku o dofinansowanie, gdzie strona oświadcza, iż planowane do zakupu "urządzenie do mezoterapii bezigłowej będzie nielicznym w regionie [...] urządzeniem o tak wysokim stopniu zaawansowania technologicznego", a "laser diodowy jest najlepszym i pierwszym tego typu urządzeniem w Polsce do trwałego usuwania zbędnego owłosienia". Tym samym "realizacja projektu inwestycyjnego wprowadzi znaczną innowację zarówno w S. D. jak i na rynku regionalnym". Odnosząc się natomiast do twierdzeń zawartych w proteście organ jedynie ogólnie stwierdził, iż projekt jest innowacyjny na skalę minimum gminy (a zatem na szczeblu lokalnym), ponieważ wymienione przez wnioskodawcę urządzenia mają już zastosowanie w przedsiębiorstwach wykonujących podobne usługi (np. solarium stojące, solarium leżące, kapsuła do masażu wodnego czy laser diodowy). Nie wskazano jednakże obszaru, na jakim – w opinii organu – są powszechne stosowane w/w urządzenia. Tymczasem ma to fundamentalne znaczenie dla liczby punktów przyznanych projektowi, jako że odnoszą się one do terytorialnej skali innowacyjności projektu. Jednocześnie organ, odmawiając uznania innowacyjności projektu w skali powiatu, województwa, bądź kraju uzasadnił to jedynie tym, iż w/w urządzenia "nie stanowią novum na polskim rynku". Nie przytoczono natomiast żadnych powodów, dla jakich projekt nie jest innowacyjny w skali powiatu, bądź województwa i to w szczególności pomimo podniesionych przez stronę argumentów, iż na terenie województwa [...] mezoterapia bezigłowa, urządzenie IPL oraz laser diodowy są dostępne tylko w K., a przewidziana kapsuła do masażu wodnego będzie dopiero druga w województwie (jedno tego typu urządzenie znajduje się już w B.).

Powyższe uwagi należy także odnieść do ustaleń instytucji zarządzającej dotyczących poprawy konkurencyjności przedsiębiorstwa na rynku. Przyjęto bowiem, iż projekt jest konkurencyjny tylko w skali powiatu, argumentując ogólnie, iż zakup wymienionych urządzeń i aparatów kosmetycznych nie wpłyną na rozwój konkurencyjności przedsiębiorstwa w skali kraju/Europy, gdyż na rynku są to urządzenia powszechnie znane. Organ nie odniósł się przy tym w żaden sposób do szczegółowo uzasadnionych twierdzeń strony, iż "wprowadzenie nowych usług poprzez zakup wymienionych urządzeń znacznie podniesie konkurencyjność salonu w skali regionu", stanowiąc zarazem "nowość na rynku regionalnym" (str. 11 wniosku oraz str. 9 - 10 załącznika – biznesplanu). Tym samym w ogóle nie rozważono wpływu projektu na poprawę konkurencyjności przedsiębiorstwa w skali województwa.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, iż na gruncie rozpoznawanej sprawy instytucja zarządzająca, dokonując oceny złożonego wniosku w zakresie kryteriów – poprawa konkurencyjności przedsiębiorstwa na rynku oraz wzrost innowacyjności przedsiębiorstwa – orzekła w sposób zupełnie dowolny, nie odnosząc się dogłębnie do zarzutów wnioskodawcy.

Nie znajduje natomiast uzasadnienia zarzut skargi o naruszeniu przez instytucję zarządzającą zasad oceny kryterium "wpływ projektu na polityki horyzontalne." Jakkolwiek nie może budzić wątpliwości zadeklarowane przez wnioskodawcę działanie na rzecz polityki zatrudnienia (przewiduje bowiem utworzenie 2 nowych stanowisk pracy – str. 21 wniosku oraz str. 7 biznesplanu), to brak podstaw, aby to samo odnieść do realizacji polityki równych szans kobiet i mężczyzn. Pomimo bowiem, iż na str. 21 wniosku strona twierdzi, iż "nie ogranicza się płci zatrudnianego personelu" i "stosuje się równouprawnienie mężczyzn i kobiet w zakresie ich szans na rynku pracy", to na str. 11 odstępuje od tego jednoznacznego sformułowania, wskazując iż "w dziedzinie kosmetycznej istnieje wskazanie na zatrudnianie kobiet".

Również zarzut o braku zajęcia przez organ stanowiska w zakresie oceny części "B" należy uznać za chybiony. Jak wynika bowiem z w/w Kryteriów wyboru projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2007 – 2013 (str. 5) kryteria merytoryczno – techniczne zawarte są w dwóch częściach: A i B. Maksymalna liczba punktów możliwa do uzyskania w części A wynosi 70, a w części B – 30 (łącznie 100 pkt). Projekt podlega ocenie w części B, jeśli uzyska na etapie oceny w części A co najmniej 40 punktów. Dlatego też – wobec przyznania przedmiotowemu projektowi przez instytucję zarządzającą 39 pkt – organ nie był uprawniony do dokonania oceny merytoryczno – technicznej w części B.

Jedynie ubocznie wskazać trzeba, iż wniosek skarżącej został odrzucony z uwagi na brak osiągnięcia minimalnego wymaganego progu punktowego (40 pkt) – a zatem z powodu braku tylko 1 pkt. Powyższa okoliczność winna obligować instytucję zarządzającą do szczególnej dbałości o ustalenie właściwej punktacji dotyczącej poszczególnych kryteriów, jak również wyczerpujące i przekonujące wyjaśnienie takiego rozstrzygnięcia stronie, przy jednoczesnym kompleksowym ustosunkowaniu się do zarzutów podniesionych w proteście.

Rozpoznając sprawę ponownie instytucja zarządzająca, mając na względzie poczynione wyżej uwagi, przeprowadzi stosowne postępowanie, badając w szczególności – w oparciu o informacje przedstawione we wniosku – wzrost innowacyjności przedsiębiorstwa oraz skalę terytorialnego oddziaływania projektu w zakresie poprawy konkurencyjności przedsiębiorstwa na rynku. Orzekając w tym zakresie, organ będzie miał na uwadze konieczność szczegółowego i przekonywującego uzasadnienia podjętego w ten sposób rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, orzekł jak w sentencji.

II OSK 836/12

Udział organizacji społecznych w postępowaniu administracyjnym, odwołania od decyzji i zaskarżanie orzeczeń sądu administracyjnego.

II OSK 836/12 - Wyrok NSA

Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy uprawnień organizacji społecznych w postępowaniu administracyjnym.

Sąd rozważał kwestie: „…czy Stowarzyszenie mogło wnieść skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji w sytuacji, gdy sam skarżący, którego skargę wniesioną do Sądu I instancji Stowarzyszenie jedynie popierało, wyroku tego nie zaskarżył.”, „…nie tylko wspieranie strony, której interesu prawnego sprawa dotyczy, co przedstawianie własnego stanowiska odnośnie rozpoznawanej sprawy, z wykorzystaniem środków procesowych przysługujących stronie.”, „…Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wyklucza możliwości zaskarżenia przez organizację społeczną orzeczeń sądu I instancji. Przyjąć zatem należy, organizacji społecznej, która przystąpiła do postępowania sądowego w sprawie ze skargi innego podmiotu na uchwałę, służy legitymacja skargowa do wniesienia skargi kasacyjnej także wtedy, gdy skarżący z prawa do wniesienia tej skargi nie korzysta.”

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ „skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zawiera tożsame zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej tego Stowarzyszenia wniesionej w sprawie rozpoznawanej przez NSA pod sygnaturą II OSK 404/12”, mimo to podniesiono ważne kwestie i określono status organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym.

Zachęcamy do zapoznania się z treścią całości orzeczenia.

II OSK 836/12 - Wyrok NSA

Data orzeczenia

2012-06-19

orzeczenie prawomocne

Data wpływu

2012-03-28

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Sędziowie

Anna Łuczaj Elżbieta Kremer Małgorzata Stahl /przewodniczący sprawozdawca/

Symbol z opisem

6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)

Hasła tematyczne

Samorząd terytorialny

Sygn. powiązane

II SA/Łd 438/11 - Wyrok WSA w Łodzi z 2011-11-09

Skarżony organ

Rada Miasta

Treść wyniku

Oddalono skargę kasacyjną

Powołane przepisy

Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591 art. 101 ust. 1 ust. 2 Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

Tezy

Organizacji społecznej, która przystąpiła do postępowania sądowego w sprawie ze skargi innego podmiotu na uchwałę, służy legitymacja skargowa do wniesienia skargi kasacyjnej także wtedy, gdy skarżący z prawa do wniesienia skargi nie korzysta.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./ Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Elżbieta Kremer Protokolant asystent sędziego Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 438/11 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w S. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 27 października 2010 r. nr XCIX/1826/10 w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Łodzi 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Stowarzyszenia [...] w Ł. na rzecz Gminy Łódź kwotę180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 438/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w S. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 27 października 2010 r., nr XCIX/1826/10 w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Łodzi.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że z dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika, iż [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w S. pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. skierowała do Rady Miejskiej w Łodzi wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zdaniem Spółki, Rada Miejska powinna podjąć uchwałę w sprawie zmiany uchwały w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta w części dotyczącej nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym tej spółki, położonej w Łodzi przy ul. [...] i ul. [...] (działki nr ewid. [...],[...] i [...]), poprzez zmianę zapisów studium umożliwiającą realizację na tym terenie zabudowy mieszkaniowej. W jej ocenie teren ten powinien mieć przeznaczenie – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i rezydencjonalna.

W dniu 26 stycznia 2011 roku Rada Miejska w Łodzi podjęła uchwałę Nr VI/58/11, w której za niezasadne uznała wezwanie do usunięcia naruszenia prawa związanego z podjęciem uchwały w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta w zakresie rozstrzygnięcia uwagi nr 17 w załączniku nr 24 do tej uchwały.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi "[...]" S.A. wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 27 października 2010 roku i zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie strony, w sprawie doszło do naruszenia art. 64 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ograniczenie wykonywania prawa użytkowania wieczystego w drodze uchwały, a przez to naruszenie interesu prawnego strony skarżącej polegające na tym, że wydana uchwała spowodowała brak możliwości wykorzystywania prawa użytkowania wieczystego zgodnie z przeznaczeniem nieruchomości, brak możliwości planowanego przeznaczenia nieruchomości pod budownictwo mieszkaniowe oraz zaniżenie realnej wartości nieruchomości. Podniesiono także, że organ naruszył przepis art. 64 ust. 4 Konstytucji RP w zw. z art. 233 kodeksu cywilnego przez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie, że przeznaczenie terenów stanowiących użytkowanie wieczyste strony mieści się w ramach tzw. "władztwa planistycznego" i było uzasadnione interesem publicznym, gdyż przeznaczenie terenów do trwałego zalesienia pozbawiło stronę korzystania z możliwości wynikających z istoty użytkowania wieczystego – prawa korzystania z nieruchomości, pobierania pożytków i innych przychodów z rzeczy, jak i z działalności gospodarczej, która polega na działalności deweloperskiej. Zdaniem strony organ naruszył także art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż przyjął, że tereny zielone stanowią cel publiczny pozwalający na skuteczne ograniczenie prawa wykonywania użytkowania wieczystego, podczas gdy tereny zielone nie stanowią takiego celu. Organ uchybił także treści art. 6 Prawa o swobodzie działalności gospodarczej, gdyż wprowadzenie w życie zapisu studium uniemożliwi stronie prowadzenie działalności gospodarczej na nieruchomości, która została nabyta wyłącznie w celu zagospodarowania inwestycją deweloperską. W końcu, w ocenie strony, organ naruszył także zasadę zrównoważonego rozwoju i zasadę uwzględniania walorów ekonomicznych przestrzeni oraz prawa własności w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż wartości tych organ nie uwzględnił w studium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, wobec czego oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W pierwszej kolejności Sąd stwierdził, że skarga na uchwałę w sprawie niniejszej jest wniesiona z zachowaniem terminu. Strona skarżąca pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. doręczonym dnia [...] grudnia 2010 r. działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) skierowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 26 stycznia 2011 r. organ podjął uchwałę Nr VI/58/11 w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Uchwała powyższa została doręczona stronie dnia 7 lutego 2011 r., natomiast skarga do Sądu została wywiedziona w dniu 9 marca 2011 r.

W dalszej kolejności Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie wykazała naruszenia własnego interesu prawnego, który w świetle art. 101 ustawy o samorządzie gminnym stanowi przesłankę dopuszczalności skargi i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. Strona skarżąca musi zatem wykazać się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem któregoś z nich. W tej mierze skarżąca wskazuje, że zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi odnoszące się do nieruchomości, do której ma tytuł prawny, uniemożliwiają przeznaczenie nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i rezydencjalną.

Odnosząc się zatem do tej argumentacji Sąd wskazał, że postanowienia studium są kierowane do organów gminy i wiążą je przy sporządzaniu planów miejscowych, nie są natomiast adresowane ani też co do zasady bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Wprawdzie, studium nie jest aktem prawa miejscowego, to jednak ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego będących aktami prawa miejscowego. Niewątpliwie więc sposób wykonywania prawa własności (prawa użytkowania wieczystego) gruntu kształtują plany miejscowe zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego Sąd uznał, że strona skarżąca, w niniejszej sprawie nie wykazała naruszenia interesu prawnego, argumentacja zaś skargi dotyczy jedynie nieposzanowania przez organ interesu faktycznego strony.

Niemniej jednak, odnosząc się do treści uzasadnienia skargi, w którym skarżąca wskazywała na naruszenie szeregu przepisów, Sąd stwierdził, że nie zostały one naruszone zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi. Zacytowane przez skarżącą zapisy studium stanowią potwierdzenie istniejącego stanu faktycznego na gruncie. W chwili obecnej teren strony skarżącej stanowi las, tereny zieleni i pastwiska. Jeżeli zatem zapisy studium zostaną recypowane do planu zagospodarowania przestrzennego miasta będą stanowiły kontynuację dotychczasowego stanu zagospodarowania gruntu.

Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 64 ust. 1 Konstytucji poprzez ograniczenie wykonywania prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w drodze uchwały, Sąd wskazał, że przywołany przepis określa, że każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia. Zdaniem strony, w sprawie doszło do naruszenia wymienionego przepisu poprzez uniemożliwienie planowanego przeznaczenia nieruchomości pod budownictwo mieszkaniowe i obniżenie wartości rzeczonej nieruchomości. W odniesieniu do pierwszej kwestii Sąd podkreślił, że studium nie stanowi aktu prawa miejscowego, zatem nie kształtuje praw i uprawnień strony. Tym samym nie można powiedzieć, że studium uniemożliwia przeznaczenie gruntu pod planowaną zabudowę mieszkaniową. W odniesieniu natomiast do obniżenia wartości nieruchomości, Sąd wskazał, że studium jako że nie kształtuje zabudowy na gruncie, nie powoduje obniżenia jego wartości. Gdyby natomiast w przyszłości doszło do przeniesienia zapisów studium do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, strona na podstawie art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym będzie mogła wystąpić do gminy z żądaniem odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone.

Sąd odniósł się również do zarzutu naruszenia art. 64 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 233 Kodeksu cywilnego. W tym względzie wskazał, że Rada miejska podejmując kwestionowaną uchwałę nie pozbawiła strony prawa korzystania z nieruchomości oraz pobierania z niej pożytków. Do momentu uchwalenia studium (i w dalszym ciągu) teren strony skarżącej stanowi obszar lasu, terenów zieleni i pastwisk. O naruszeniu prawa do korzystania z nieruchomości i pobierania z niej pożytków można by mówić jedynie w przypadku istnienia na danym terenie określonej kategorii zabudowy, którą plan zagospodarowania przestrzennego (a nie studium) nakazywałby likwidację lub ograniczenie. Wobec tego, że w sprawie, zdaniem Sądu nie doszło do ograniczenie prawa użytkowania wieczystego, nie można też mówić o uchybieniu treści art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, że teren zieleni leśnej stanowi cel publiczny.

Sąd nie zgodził się również z twierdzeniem skarżącej, jakoby w sprawie doszło do naruszenia art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, w żadnym razie jakiekolwiek zapisy odnoszące się do zabudowy na działce stanowiącej własność strony nie mogą stanowić naruszenia zasady swobody działalności gospodarczej, warunkiem bowiem realizacji tej zasady jest zachowanie przepisów prawa.

Końcowo Sąd nie podzielił także argumentów strony skarżącej, iż w sprawie doszło do naruszenia zasady zrównoważonego rozwoju, zasady uwzględniania wartości ekonomicznej przestrzeni i prawa własności.

Konkludując Sąd stwierdził, że studium nie wywołuje skutków prawnych, które są zastrzeżone dla planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego i niewystarczające jest wykazanie samej możliwości naruszenia interesu prawnego. Mimo wymogu zgodności planu ze studium w obecnej ustawie to związanie nie jest do końca kategoryczne i nie pozostaje również w sprzeczności z prawem, jakie przysługuje gminie w zakresie władztwa planistycznego. To gmina określa przeznaczenie gruntów w planie, a zmiana przeznaczenia charakteru gruntu nie stanowi naruszenia prawa w tym prawa własności w szczególności. Właściciel (jak i użytkownik wieczysty) może korzystać ze swego prawa własności w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz zgodnie z jego społeczno – gospodarczym przeznaczeniem. To społeczno – gospodarcze przeznaczenie prawa jest kształtowane między innymi przez plany miejscowe zagospodarowania przestrzennego, a uchwalanie ich pozostaje w ramach władztwa planistycznego przysługującego gminie. Trudno w takiej sytuacji stawiać zarzut naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, które byłoby rzeczywiste i bezpośrednie, gdyż każde określenie przeznaczenia gruntu nie po myśli właściciela (użytkownika wieczystego) równałoby się z możliwością skutecznego kwestionowania studium bądź planu.

Dodatkowo Sąd I instancji podkreślając, że nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonał badania legalności zaskarżonej uchwały i uznał, iż procedura uchwałodawcza studium przebiegła w zgodzie z przepisami. Kolejne jej etapy, przeprowadzone zgodnie z art. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zostały prawidłowo udokumentowane stosownie do wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Organ podjął następujące po sobie, a przewidziane w przepisach prawa czynności polegające na uchwaleniu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia studium, ogłoszenie o w/w ze wskazaniem terminu składania wniosków, zawiadomienie właściwych organów i dokonanie uzgodnień oraz zaopiniowania. Dokonane było ogłoszenie o wyłożeniu studium ze wskazaniem prawidłowego terminu do zgłaszania do niego uwag, była przeprowadzona dyskusja publiczna, następnie prezydent uwzględnił niektóre uwagi i przedstawił projekt studium oraz nieuwzględnione uwagi. Rada rozpatrzyła i głosowała nad zgłoszonymi uwagami dopełniając wymóg dwukrotnego rozpatrzenia uwag. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że brak jest w sprawie takich naruszeń procedury przy uchwalaniu studium, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności uchwały.

Mając na uwadze, że wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku zgłosiło również Stowarzyszenie [...] w Ł. Sąd wyjaśnił, iż samoistnie Stowarzyszenie nie ma w tej sprawie legitymacji skargowej. Oznacza to, że gdyby strona skarżąca nie złożyła skargi, Stowarzyszenie nie mogłoby skutecznie wszcząć postępowania sądowego. Tak więc Stowarzyszenie może jedynie popierać złożoną skargę, a nadto wyłącznie w jej zakresie.

Sąd podkreślił, iż Stowarzyszenie [...] w Ł., na mocy postanowienia z dnia 6 lipca 2011 r. zostało dopuszczone do udziału w tym postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. W późniejszym czasie, pełnomocnik organu wnosił o zmianę powyższego postanowienia. Postanowieniem z dnia 9 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił powyższy wniosek. W odniesieniu do tej kwestii Sąd wyjaśnił, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne (art. 165 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy" należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i w obowiązującym prawie, muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w innej sprawie, na które powoływał się organ, nie stanowi zmiany okoliczności faktycznych i prawnych, o których mowa w przepisie art. 165 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku uczestnik postępowania – Stowarzyszenie [...] w Ł., podniosło następujące zarzuty:

1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 133 § 1 w zw. z art. 33 § 1 i § 2, art. 26 § 1, art. 25 § 2 i § 4, art. 12 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na przyjęciu, że Stowarzyszenie nie miało legitymacji skargowej i nie mogło dokonywać czynności procesowych w sprawie, w tym np. złożyć wniosku o otwarcie zamkniętej rozprawy zmierzający do zgromadzenia materiału dowodowego ze skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 27 października 2010 r., Nr XCIX/1826/10 w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta – w sytuacji gdy Stowarzyszenie na podstawie wskazanych przepisów zostało dopuszczone do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania i miało uprawnienia strony, a więc mogło dokonywać czynności procesowych w tym np. złożyć wniosek o otwarcie zamkniętej rozprawy zmierzający do zgromadzenia materiału dowodowego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 134 § 1 w zw. z art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na przyjęciu, że związanie granicami danej sprawy, w przypadku kontroli przez Sąd studium jest wyznaczane przez zakres naruszenia interesu prawnego i uprawnień skarżącego, a przy rozpoznawaniu spraw z zakresu uchwalania studium Sąd nie może orzekać w zakresie całego studium – w sytuacji, gdy zgodnie ze wskazanymi przepisami art. 134 § 1 w związku z art. 133 § 1 powołanej ustawy Sąd nie był związany skargą (jej zarzutami i wnioskami), nie połączył tej sprawy ze sprawami pozostałych skarg na tę samą uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi pomimo wniosku stron o połączenie, a jednocześnie w tej sprawie oddalił skargę na całą uchwałę w sprawie studium, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 64 ust. 1 – 3 Konstytucji RP, art. 140 k.c., art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie wykazał naruszenia swojego interesu prawnego lub uprawnienia, rzeczywistego i bezpośredniego, oraz nie wykazał, aby postanowienia zaskarżonej uchwały naruszały jego interes w zakresie prawa własności działek przy ul. [...] i ul. [...], których jest właścicielem – w sytuacji, gdy skarżący wykazał wystarczające naruszenie swojego interesu prawnego, rzeczywiste i pośrednie wskazując, że w stosunku do będących jego własnością, mogących być przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i w stosunku do których występuje o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, uchwała w sprawie studium przewiduje ZP tj. tereny zieleni leśnej, w tym zalesień, gdzie obowiązuje zakaz zabudowy, a poprzez art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym te ustalenia studium są bezpośrednio wiążące plan miejscowy i skarżący nie uzyska możliwości zabudowy tych działek w planie miejscowym przez co nie będzie mógł normalnie skorzystać ze swojej nieruchomości i zrealizować inwestycję polegającą na zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej lub rezydencjonalnej o którą występuje, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy;

4) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1 ust. 2 pkt 6 i pkt 7 i art. 10 ust. 1 pkt 1 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niezastosowanie – w sytuacji, gdy zgodnie ze wskazanymi przepisami Sąd nie powinien oddalić skargi tyko stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w całości na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na nieuwzględnienie w Studium walorów ekonomicznych przestrzeni i prawo własności nieruchomości skarżącego oraz z uwagi na nieuwzględnienie uwarunkowań wynikających szczególności z dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

5) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 11 pkt 1-3, pkt 8 lit. k, pkt 10-12 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że procedura uchwalania Studium została dokonana zgodnie z tymi przepisami – w sytuacji, gdy procedura uchwalania Studium została dokonana niezgodnie z tymi przepisami, w sposób nieuprawniony ponownie rozpatrzono wnioski do projektu studium oraz nie rozpatrzono wszystkich wniosków do projektu Studium, nie przeprowadzono odpowiedniej dyskusji publicznej i nie przegłosowano wszystkich nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Łodzi uwag, a w sposób nieuprawniony Prezydent Miasta Łodzi wystąpił o opinię dotyczącą rozwiązań przyjętych w projekcie studium do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej po przekazaniu projektu studium do uchwalenia Radzie Miejskiej w Łodzi wraz z rozstrzygnięciem uwag, a więc Sąd nie powinien oddalić skargi na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tylko stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w całości na podstawie art. 147 § 1 tej ustawy, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe Stowarzyszenie wniosło o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miejska w Łodzi wniosła o:

1) rozpatrzenie w trybie art. 191 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wydanego na rozprawie w dniu 6 lipca 2011 r. mocą którego WSA w Łodzi dopuścił Stowarzyszenie [...] do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze uczestnika, a następnie o uchylenie tego postanowienia i – w konsekwencji – oddalenie skargi kasacyjnej Stowarzyszenia w związku z brakiem legitymacji skargowej Stowarzyszenia;

ewentualnie

2) oddalenie skargi kasacyjnej Stowarzyszenia, niezależnie od oceny wskazanego w pkt 1 postanowienia WSA w Łodzi wydanego na rozprawie w dniu 6 lipca 2011 r., z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej;

oraz zasądzenie kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że przyjmując do rozpoznania skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie przez Stowarzyszenie [...] w Ł., Naczelny Sąd Administracyjny rozważał, czy Stowarzyszenie mogło wnieść skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji w sytuacji, gdy sam skarżący, którego skargę wniesioną do Sądu I instancji Stowarzyszenie jedynie popierało, wyroku tego nie zaskarżył. Podkreślić zatem trzeba, że w samym założeniu celem udziału stowarzyszenia, jako organizacji społecznej w postępowaniu sądowym, w świetle art. 25 § 4 i art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), jest nie tylko wspieranie strony, której interesu prawnego sprawa dotyczy, co przedstawianie własnego stanowiska odnośnie rozpoznawanej sprawy, z wykorzystaniem środków procesowych przysługujących stronie. Przepis zaś art. 173 § 2 w zw. z art. 33 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wyklucza możliwości zaskarżenia przez organizację społeczną orzeczeń sądu I instancji. Przyjąć zatem należy, organizacji społecznej, która przystąpiła do postępowania sądowego w sprawie ze skargi innego podmiotu na uchwałę, służy legitymacja skargowa do wniesienia skargi kasacyjnej także wtedy, gdy skarżący z prawa do wniesienia tej skargi nie korzysta.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, że skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zawiera tożsame zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej tego Stowarzyszenia wniesionej w sprawie rozpoznawanej przez NSA pod sygnaturą II OSK 404/12 ze skargi J. R. na tę samą uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 27 października 2010 r., nr XCIX/1826/10 w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Łodzi. Autor skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie skopiował wniesioną wcześniej skargę kasacyjną w sprawie J. R. do tego stopnia, że powołał w niej okoliczności, które w tej sprawie nie występują. Przechodząc zatem do oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej, Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił w całości pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanego wyroku z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 404/12. Stwierdzić zatem należy, że zasadnym było przyjęcie w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji, iż brak jest w niniejszej sprawie legitymacji skargowej po stronie [...] S.A. do zaskarżenia uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 27 października 2010 r., nr XCIX/1826/10 w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Łodzi. Takie bowiem uprawnienie służy tylko temu, czyj indywidualny interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżaną uchwałą, niewskazanie zaś takiego naruszenia – bezpośredniego, rzeczywistego i aktualnego w dacie wnoszenia skargi, wynikającego z konkretnej normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną skarżącego, prowadzić musiało do oddalenia skargi na uchwałę w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Studium jest bowiem aktem prawa wewnętrznego, wiążącego jedynie organy gminy, nie wywiera zatem wpływu na prawa właścicieli nieruchomości, który to wpływ jest właściwy dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powoływanie się więc w niniejszej sprawie przez skarżącą Spółkę na uprawnienia właścicielskie nie wystarczało dla uznania naruszenia interesu prawnego przez Studium.

Skoro zatem nie było naruszenia konkretnego, aktualnego interesu prawnego strony skarżącej, opartego na konkretnym przepisie prawa materialnego, to nie doszło do naruszenia przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Tym samym nie miało miejsca naruszenie art. 147 § 1 i art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji dokonał bowiem prawidłowej kontroli zaskarżonej uchwały uznając, że nie doszło do uchybień w procesie uchwalania Studium.

O oddaleniu skargi kasacyjnej przesądza też to, że w sprawie zaskarżonej uchwały, w której podnoszono tożsame zarzuty, orzekały już Sąd I instancji i Naczelny Sąd Administracyjny, które skargę i skargę kasacyjną oddaliły. Stosownie zaś do art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym prawo do skargi na uchwały nie służy, jeśli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił.

Na marginesie powyższych rozważań, uznać należy, że wniesienie w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej przez Stowarzyszenie [...] w Ł. w sytuacji, gdy wiadomym było, że skarga J. R. na tę samą uchwałę została przez Sąd I instancji oddalona, w świetle art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, świadczyć może o nadużyciu prawa do sądu.

Wobec powyższego, uznając, że skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 powołanej ustawy.

IV SA/Gl 155/11

Organizacje pozarządowe – czy mają prawo współdecydować o kształcie prawa lokalnego

IV SA/Gl 155/11 - Wyrok WSA w Gliwicach

Orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach dotyczy współdecydowania organizacji pozarządowych o kształcie prawa lokalnego.

Sąd rozważał m. in. kwestie: „…W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii ciężkich, rażących naruszeń. Przykładowo - w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podejmowania uchwał. W sprawie musi zostać więc ustalone w sposób niebudzący wątpliwości istnienie sprzeczności badanej uchwały z przepisami prawa.”, „…skarżona uchwała podjęta została z rażącym naruszeniem prawa bowiem organ ustalający opłatę za świadczenia udzielane przez przedszkola publiczne winien był ustalić ją zgodnie z obowiązującym, w dniu jej podjęcia prawem.”, „…kwestionowana w niniejszej sprawie uchwała podjęta została już po wejściu w życie wskazanej nowelizacji.”, „… skarżona uchwała podjęta została z rażącym naruszeniem prawa bowiem organ ustalający opłatę za świadczenia udzielane przez przedszkola publiczne winien był ustalić ją zgodnie z obowiązującym, w dniu jej podjęcia prawem.”.

Zachęcamy do zapoznania się z treścią całości orzeczenia.

IV SA/Gl 155/11 - Wyrok WSA w Gliwicach

Data orzeczenia
2011-11-17 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-02-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Małgorzata Walentek Tadeusz Michalik /przewodniczący sprawozdawca/ Teresa Kurcyusz-Furmanik
Symbol z opisem
6149 Inne o symbolu podstawowym 614 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Oświata
Sygn. powiązane
I OZ 428/11 - Postanowienie NSA z 2011-06-17
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572 art 14 ust 5 Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
 
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st. sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Rady A w K. na uchwałę Rady Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za świadczenia udzielane przez przedszkola 1) uchyla zaskarżony akt, 2) określa, iż zaskarżony akt nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od organu na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł ( słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

 
Uzasadnienie

Uchwałą z dnia [...]r., nr [...] Rada Miasta K. działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1, art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 z 2001 r.) w związku z art. 5c pkt 3 i art. 14 ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z póżn. zm.) zmieniła uchwałę nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...]r. w sprawie ustalenia opłat za świadczenia udzielane przez przedszkola, dla których organem prowadzącym jest miasto K. wprowadzając następujące zmiany:

1) § 1 ust. 1 otrzymał brzmienie:

"1. Ustalić odpłatność, rodziców (prawnych opiekunów) za 1 godzinę świadczeń wykraczających poza podstawę programową wychowania przedszkolnego, obejmującą koszty dodatkowych świadczeń dydaktycznych, prowadzonych przez przedszkole, w wysokości 1,30 zł.";

2) § 2 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

"2. W przypadku, gdy do przedszkola uczęszcza drugie dziecko, opłata o której mowa w § 1 ust. 1 wynosi 0,65 zł. za jedną godzinę świadczeń".

W dniu [...]r. [...] Społeczna Rada Oświatowa w K. będąca stowarzyszeniem zwykłym, którego celem działania jest zgodnie z zapisem § 3 regulaminu działalności "opiniowanie i wnioskowanie we wszystkich sprawach dotyczących oświaty i wychowania oraz skuteczna ochrona praw i godności uczniów/słuchaczy, rodziców/opiekunów prawnych, nauczycieli i pracowników oświaty" wezwała Radę Miasta K. do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie wyżej opisanej uchwały. W uzasadnieniu wezwania Stowarzyszenie wskazało, że uchwała podjęta została z naruszeniem art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Zaznaczono, iż Rada Miasta K. nie przekazała Stowarzyszeniu do konsultacji projektu wyżej opisanej uchwały, a zatem pozbawiła tę organizację społeczną uprawnienia, o jakim mowa w przywołanym przepisie.

Pismem z dnia [...]r. Prezydent Miasta K. zawiadomił [...]Społeczną Radę Oświatową, że z powodu upływu kadencji Rady Miasta K. rozpatrzenie wezwania z dnia [...]r. nie nastąpi w terminie miesięcznym od dnia doręczenia wezwania. Wskazano, że wezwanie zostanie rozpatrzone najpóźniej do końca [...]r.

[...] Społeczna Rada Oświatowa w K. pismem z dnia [...]r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na uchwałę Rady Miasta K., nr [...]z dnia [...]r. zmieniającą zasady odpłatności za świadczenia udzielane przez przedszkola publiczne dla których organem prowadzącym jest Miasto K. W uzasadnieniu skargi ponownie wskazano, że projekt tejże uchwały nie został Stowarzyszeniu przedłożony do zaopiniowania. Zaznaczono, iż projektu wskazanej ustawy nie przekazano do konsultacji w sposób ustalony w uchwale Rady Miasta K. nr [...] z dnia [...]r., to jest przez zamieszczenie treści projektu przez okres 14 dni na oficjalnej stronie internetowej Urzędu Miasta K. Zaznaczono również, że skarżący nie mógł czekać na odpowiedź organu administracji na jego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa bowiem termin wyznaczony na rozpatrzenie tego wezwania w [...]r., wypadał już po upływie terminu do skutecznego wniesienia skargi na wyżej wskazaną uchwałę do sądu administracyjnego.

Następnie w dniu [...]r. Rada Miasta K. podjęła uchwałę nr [...]w sprawie rozpatrzenia wezwania [...] Społecznej Rady Oświatowej w K. do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem uchwały nr [...]z dnia [...]r. Uchwała tą organ odmówił uwzględnienia wezwania wystosowanego przez Stowarzyszenie. W uzasadnieniu opisano dotychczasowy bieg postępowania oraz wskazano, iż projekt skarżonej uchwały został zamieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej począwszy od dnia 6 października 2010 r. celem zapoznania się z jego treścią przez organizacje prowadzące na terenie miasta działalność pożytku publicznego i pozostawał tam do dnia 3 listopada 2010 r. Organ zaznaczył również, że żaden przepis prawa, w tym uchwała Rady Miasta K. w sprawie szczegółowego sposobu konsultowania z organizacjami pozarządowymi i innymi podmiotami prowadzącymi działalność pożytku publicznego projektów aktów prawnych z dnia [...]r., nr [...]obowiązująca od dnia [...]r. nie nakazuje w ramach konsultacji przekazywania tym organizacjom projektów uchwał. Skarżąca mogła zatem zapoznać się z treścią projektu uchwały, który został zamieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej i mogła również wyrazić swoje stanowisko w sprawie. Organ podał również, iż zgodnie z uchwałą dotyczącą sposobu przeprowadzania konsultacji projektów uchwał z organizacjami pozarządowymi konsultacje mają być przeprowadzane za pośrednictwem specjalnie uruchomionej strony internetowej Urzędu Miasta K. poprzez umieszczenie przez okres 14 dni w zakładce "Platforma Konsultacji Społecznych". Jednocześnie zarządzeniem z dnia [...]r., nr [...] Prezydent Miasta K. ustalił szczegółowe zasady i tryb konsultowania z organizacjami pozarządowymi i innymi podmiotami prowadzącymi działalność pożytku publicznego projektów aktów prawa miejscowego. Zarządzenie to umożliwiło faktyczne przeprowadzenie konsultacji dopiero począwszy od [...]r. każdy nowy projekt uchwały konsultowany jest z organizacjami pozarządowymi według zasad i trybu przyjętego w uchwale Rady Miasta K. nr [...].

Pismem z dnia [...]r. pełnomocnik organu administracji odpowiedział na skargę [...] Społecznej Rady Oświatowej w K. wnosząc o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu wskazano, iż skarga jest przedwczesna bowiem zgodnie z regulacją art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym warunkiem formalnym wniesienia skargi jest uprzednie bezskuteczne wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie natomiast do treści ust. 3 art. 101 omawianej ustawy, w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Zatem w ocenie pełnomocnika termin ten winien wynosić 2 miesiące. Pełnomocnik wywodził, że termin na załatwienie sprawy upłynął więc dopiero w dniu [...]r. dlatego po dniu [...]r. można twierdzić, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stało się bezskuteczne. Ponadto pełnomocnik organu ustosunkowując się już merytorycznie do zarzutów zawartych w skardze Stowarzyszenia zaznaczył, iż projekt kwestionowanej uchwały został zamieszczony od dnia [...]r. w Biuletynie Informacji Publicznej właśnie w celu zapoznania organizacji pozarządowych z treścią projektu uchwały i pozostawał tam do dnia 3 listopada 2010 r. Wskazał również, że regulacja art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie od początku swojego obowiązywania ograniczała się tylko do wskazania form współpracy z organizacjami pozarządowymi. Natomiast sposób przeprowadzenia tych konsultacji nie został uregulowany w ustawie. Kwestia ta została uregulowana przez ustawodawcę dopiero od dnia 12 marca 2010 r., kiedy to dodano do omawianego przepisu ust. 5 w którym zawarto delegację ustawową dla organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego do określenia szczegółowych zasad tych konsultacji. Ponownie wskazano, że dopiero zarządzeniem z dnia [...]r., nr [...] Prezydent Miasta K. ustalił szczegółowy tryb i zasady przeprowadzania konsultacji dopiero więc wówczas istniała podstawa do przeprowadzania konsultacji w oparciu o regulacje tegoż zarządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia natomiast art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 praz pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. - wynika, że kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego.

Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przechodząc do merytorycznego badania sprawy w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że ustawodawca wprowadzając sankcję nieważności jako następstwa naruszenia przepisu prawa nie określił rodzaju tego naruszenia. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii ciężkich, rażących naruszeń. Przykładowo - w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podejmowania uchwał. W sprawie musi zostać więc ustalone w sposób niebudzący wątpliwości istnienie sprzeczności badanej uchwały z przepisami prawa.

Na wstępie odnieść należy się do argumentów pełnomocnika organu administracji odnoszących się do przedwczesności skargi. Stosownie do regulacji art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Kwestia terminu wniesienia takiej skargi unormowana została natomiast w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z regulacją art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadkach o których mowa w treści art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Kwestia związana z liczeniem terminu do wniesienia skargi na uchwałę organu samorządu terytorialnego została przesądzona w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07. Wskazać należy, iż w sytuacji, gdy organ nie udziela odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, termin wniesienia skargi wynosi sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie [...] Społeczna Rada Oświatowa w K. wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 8 listopada 2010 r. Zatem od tego dnia należało liczyć ów sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Trudno bowiem uznać za odpowiedź na wezwanie pismo Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. informujące o prawdopodobnym terminie rozpoznania wezwania. Po pierwsze, nie pochodziło ono od organu do którego wniesiono wezwanie, a po drugie pismo to nie rozpoznawało merytorycznie wezwania. Należało więc przyjąć, iż organ administracji w istocie milczał. Zatem skarga, która została złożona w organie w dniu [...]r. została wniesiona w terminie bowiem nie został przekroczony sześćdziesięciodniowy termin liczony od dnia wniesienia przez Stowarzyszenie wezwania. Zaznaczyć przy tym należy, iż strona nie jest zobowiązana do czekania na upływ omawianego terminu. W takiej sytuacji nie mówi się o przedwczesności skargi. Tego stanowiska nie zmienia również fakt podjęcia przez Radę Miasta K. uchwały w sprawie rozpatrzenia wezwania Stowarzyszenia z dnia [...]r., która została Stowarzyszeniu doręczona już po upływie owego sześćdziesięciodniowego terminu mianowicie w dniu [...]r.

W dalszej kolejności należy zaznaczyć, iż w niniejszej sprawie przepisy stanowiące podstawę wydania zaskarżonej uchwały – ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 z późn. zm.) - zostały znowelizowane ustawą z dnia 5 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (Dz. U. Nr 148, poz. 991), która weszła w życie z dniem 1 września 2010 r. Zatem kwestionowana w niniejszej sprawie uchwała podjęta została już po wejściu w życie wskazanej nowelizacji. Podstawę jej wydania stanowiła regulacja art. 14 ust. 5 ustawy o systemie oświaty. Norma ta, w brzmieniu nadanym wyżej omówioną nowelizacją upoważnia organ prowadzący przedszkole do ustalenia wysokości opłat za świadczenia udzielane przez między innymi przedszkole publiczne w czasie przekraczającym wymiar zajęć, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2. Zgodnie natomiast z ostatnio powołanym przepisem przedszkole publiczne zapewnia bezpłatne nauczanie, wychowanie i opiekę w czasie ustalonym przez organ prowadzący, nie krótszym niż 5 godzin. Zatem zmieniły się w sposób stanowczy zasady ustalania odpłatności za świadczenia udzielane przez przedszkola publiczne bowiem dotychczasowo ustawa uzależniała możliwość wprowadzenia opłat jedynie w przypadku świadczeń udzielanych przez te przedszkola ponad podstawę programową wychowania przedszkolnego. Kwestia ta jest w niniejszej sprawie istotna bowiem skarżona uchwała właśnie ustaliła odpłatność za 1 godzinę świadczeń wykraczających poza podstawę programową wychowania przedszkolnego, obejmującą koszty dodatkowych świadczeń dydaktycznych prowadzonych przez przedszkola publiczne. Takie uregulowanie kwestii odpłatności za świadczenia udzielane przez przedszkola publiczne byłoby zgodne z przepisami ustawy o systemie oświaty obowiązującymi przed jej nowelizacją, oczywiście po spełnieniu dodatkowych warunków wynikających z konieczności dokładnego sprecyzowania rodzajów świadczeń realizowanych ponad podstawę programową. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych na tle dotychczasowego brzmienia omawianych przepisów przyjmowało się, że omawiana opłata nie może mieć charakteru stałego. Powstaje bowiem wówczas obowiązek jej ponoszenia w każdym przypadku uczęszczania dziecka do przedszkola bez względu na rodzaj świadczeń oferowanych, ich jakość czy czas trwania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2010 r., I OSK 1477/09, czy z dnia 3 marca 2009 r., I OSK 1189/08 publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ustalając więc wysokość tej opłaty należy szczegółowo wykazać za jakiego rodzaju świadczenia opłata jest pobierana oraz co składa się na to świadczenie.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, skarżona uchwała podjęta została z rażącym naruszeniem prawa bowiem organ ustalający opłatę za świadczenia udzielane przez przedszkola publiczne winien był ustalić ją zgodnie z obowiązującym, w dniu jej podjęcia prawem. W myśl bowiem art. 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty dotychczasowe uchwały organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego wydane na podstawie art. 14 ust. 5 ustawy o systemie oświaty zachowują moc do czasu wydania uchwał przewidzianych w art. 14 ust. 5 ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak niż do dnia 31 sierpnia 2011 r. Zatem ustawodawca niejako przedłużył okres obowiązywania uchwał organów stanowiących jednostek samorządu terytorialnego, lecz tylko do czasu wydania przez te organy uchwał uwzględniających brzmienie przepisów po dokonanej nowelizacji. Dlatego, skoro Rada Miasta K. zmieniała swoją uchwałę dotyczącą odpłatności za świadczenia udzielane przez przedszkola publiczne winna uwzględnić zmiany wprowadzone wyżej omówioną nowelizacją, a więc uzależnić wysokość opłat za świadczenia udzielane przez przedszkola publiczne w czasie przekraczającym wymiar zajęć bezpłatnych, a zatem ustalić, jaka ilość godzin świadczeń będzie udzielana bezpłatnie, przy czym liczba godzin bezpłatnych nie może być mniejsza niż 5, a następnie określić stawkę opłaty za świadczenia udzielane ponad ustaloną liczbę godzin bezpłatnych, w ramach których przedszkole jest zobowiązane realizować zajęcia w ramach podstawy programowej wychowania przedszkolnego. W ocenie Sądu organ nie zostaje zwolniony z konieczności dokładnego ustalenia zakresu zajęć prowadzonych ponad bezpłatne godziny, jak to już wyżej zaznaczono.

Zdaniem Sądu art. 2 ustawy nowelizującej ustawę o systemie oświaty nie mógł stanowić podstawy wydania kwestionowanej ustawy bowiem wskazuje on w sposób precyzyjny, że postanowienia uchwał wydanych w oparciu o dotychczas obowiązujące normy pozostają w mocy. Zatem podjęcie w tym przedmiocie uchwały, już po wejściu w życie zmian ustawy o systemie oświaty nie może zostać uznane za poprawne. Sam fakt przedłużenia przez samego ustawodawcę mocy obowiązującej uchwał wydanych na dotychczas obowiązujących przepisach nie uzasadnia podejmowania przez Radę uchwały na podstawie nieobowiązujących już unormowań.

W związku z zarzutami skargi jedynie na marginesie wskazać należy, że stosownie do regulacji art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie organy administracji publicznej prowadzą działalność w sferze zadań publicznych, o której mowa w art. 4, we współpracy z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3, prowadzącymi, odpowiednio do terytorialnego zakresu działania organów administracji publicznej, działalność pożytku publicznego w zakresie odpowiadającym zadaniom tych organów. W myśl ust. 2 cytowanej normy współpraca ta odbywa się między innymi poprzez konsultowanie z organizacjami pozarządowymi oraz podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 projektów aktów normatywnych w dziedzinach dotyczących działalności statutowej tych organizacji. Stosownie natomiast do treści art. 5 ust. 5 omawianej ustawy organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa, w drodze uchwały, szczegółowy sposób konsultowania z radami działalności pożytku publicznego lub organizacjami pozarządowymi i podmiotami wymienionymi w art. 3 ust. 3 projektów aktów prawa miejscowego w dziadzinach dotyczących działalności statutowej tych organizacji. Wskazane uregulowania nakładają na organy administracji publicznej obowiązek konsultowania wydawanych przez te organy aktów normatywnych z organizacjami pozarządowymi. W świetle powyższego stwierdzić przyjdzie, że bez wątpienia samo umieszczenie projektu uchwały w Biuletynie Informacji Publicznej nie spełnia wymogu przedstawienia projektu uchwały do konsultacji organizacjom pozarządowym. Istotnie, gdyby organizacje te zostały przez organ poinformowane, że do czasu wydania przepisów wykonujących uchwałę określającą tryb przeprowadzania tych konsultacji wszelkie projekty aktów prawnych będą umieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej to możnaby przyjąć, że mogły one zapoznać się treścią tychże projektów. Jednakże taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie zatem naruszono przy podejmowaniu skarżonej uchwały również wyżej powołane przepisy. Jednakże samo to naruszenie nie mogłoby stanowić podstawy stwierdzenia nieważności wskazanej uchwały bowiem, jak już wyżej wskazano ustawodawca wprowadzając sankcję nieważności jako następstwa naruszenia przepisu prawa nie określił rodzaju tego naruszenia. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii ciężkich, rażących naruszeń, przykładowo - w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podejmowania uchwał. Chodzi więc o istotne naruszenia prawa aby móc zastosować ten radykalny środek nadzoru. W sprawie musi zostać więc ustalone w sposób niebudzący wątpliwości istnienie sprzeczności badanej uchwały z przepisami prawa.

Mając wszystko powyższe na uwadze stwierdzić przyjdzie, że skarżona uchwała w sposób istotny narusza art. 14 ust. 5 ustawy o systemie oświaty, czego konsekwencją winno było być stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a.

W tym miejscu należy wskazać, że Sąd eliminując zaskarżoną uchwałę z obrotu prawnego zawarł omyłkowo w treści wyroku zapis o uchyleniu wspomnianej uchwały (pkt.1 sentencji wyroku), zamiast prawidłowego zapisu o stwierdzeniu jej nieważności.

O zwrocie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.

 

 

Organizacje pozarządowe – czy mają prawo współdecydować o kształcie prawa lokalnego.

Przeprowadzanie konsultacji społecznych – jednej z podstawowych form włączania obywateli do procesu prawotwórczego – jest obowiązkowe w odniesieniu do niektórych rodzajów aktów prawnych.

Obligatoryjny charakter ma na przykład konsultowanie z organizacjami pozarządowymi projektów aktów prawa miejscowego w dziedzinach dotyczących działalności statutowej tych organizacji. Obowiązek ten nakłada na organy samorządowe art. 5 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (UDPPiW). W związku z tym, pojawia się jednak pytanie: w jaki sposób organy samorządowe mają przekazywać organizacjom pozarządowym projekty uchwał do konsultacji? Tego – między innymi – problemu dotyczy wydany 17 listopada bieżącego roku wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (sygn. IV SA/Gl 155/11).

Sprawa, w której zapadło omawiane orzeczenie, została wniesiona do WSA przez będącą stowarzyszeniem zwykłym Społeczną Radę Oświatową w K. Działalność tego stowarzyszenia polega na opiniowaniu i wnioskowaniu we wszystkich sprawach dotyczących oświaty i wychowania oraz chronieniu praw i godności uczniów lub słuchaczy, rodziców lub opiekunów prawnych, nauczycieli i pracowników oświaty. Rada Miasta K. przyjęła uchwałę w sprawie ustalenia opłat za świadczenia udzielane przez przedszkola, dla których organem prowadzącym jest miasto K. Stowarzyszenie wezwało radę do usunięcia naruszenia, wskazując, że uchwała została przyjęta z pominięciem ustanowionego w art. 5 UDPPiW obowiązku uprzedniego jej skonsultowania z lokalnymi organizacjami. Projektu uchwały nie przekazano do konsultacji w drodze ustalonej w uchwale Rady Miasta K. dotyczącej sposobu konsultowania projektów aktów prawnych z organizacjami pozarządowymi, to jest przez zamieszczenie treści projektu przez okres 14 dni na oficjalnej stronie internetowej Urzędu Miasta. Tym samym stowarzyszenie zostało pozbawione przysługującego mu uprawnienia do wyrażenia w toku konsultacji swojej opinii o projektowanych rozwiązaniach.

Rada Miasta w odpowiedzi na wezwanie oświadczyła, że projekt uchwały został zamieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej. Podkreślono również, że „żaden przepis prawa, w tym uchwała Rady Miasta K. w sprawie szczegółowego sposobu konsultowania z organizacjami pozarządowymi i innymi podmiotami prowadzącymi działalność pożytku publicznego projektów aktów prawnych (…) nie nakazuje w ramach konsultacji przekazywania tym organizacjom projektów uchwał.” Stowarzyszenie miało możliwość zapoznania się z treścią projektu, mogło też wyrazić swoją opinię na jego temat korzystając ze specjalnie uruchomionej strony internetowej, za pośrednictwem której – zgodnie z uchwałą o sposobach konsultowania projektów aktów normatywnych z organizacjami pozarządowymi – takie konsultacje mają się odbywać.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, do którego trafiła skarga, przychylił się jednak do stanowiska prezentowanego przez stowarzyszenie. Jak czytamy w uzasadnieniu wyroku, w świetle przepisów UDPPiW „bez wątpienia samo umieszczenie projektu uchwały w Biuletynie Informacji Publicznej nie spełnia wymogu przedstawienia projektu uchwały do konsultacji organizacjom pozarządowym.” Rada mogłaby wprawdzie poinformować organizacje, że do czasu wydania przepisów wykonujących uchwałę określającą tryb przeprowadzania tych konsultacji wszelkie projekty aktów prawnych będą umieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej – i wtedy zamieszczenie projektu w BIP pozwalałoby przyjąć, że organizacja miała możliwość zapoznania się z jego treścią. To jednak nie miało miejsca w omawianej sprawie, rada naruszyła zatem przepisy art. 5 UDPPiW, bo nie przedstawiła organizacjom pozarządowym projektu uchwały do zaopiniowania.

Warto jednak dodać, że – w ocenie WSA – tego rodzaju naruszenie nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały; taką podstawą są tylko naruszenia prawa, „które mieszczą się w kategorii ciężkich, rażących naruszeń, przykładowo - w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podejmowania uchwał.” Omawiany wyrok ma jednak – co istotne z perspektywy tematyki partycypacji publicznej – walor „dyscyplinujący” dla organów samorządowych, które nierzadko traktują konsultacje społeczne w sposób fasadowy.

Źródła: www.rp.pl, http://orzeczenia.nsa.gov.pl

Tekst przygotowano w ramach projektu "Decydujmy razem. Wzmocnienie mechanizmów partycypacyjnych w kreowaniu i wdrażaniu polityk publicznych oraz podejmowaniu decyzji publicznych" współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.

Organizacja społeczna w postępowaniu administracyjnym

W postępowaniu administracyjnym organizacja społeczna weźmie udział mimo wszystko

Chcąc brać udział w procesach decyzyjnych czasem warto być zorganizowanym. Dowiodło tego niedawno pewne stowarzyszenie z Łodzi, któremu udało się włączyć w tok postępowania administracyjnego, choć strona spierająca się z Radą Miasta Łodzi nie prosiła owego stowarzyszenia o pomoc.

autor(ka): Grzegorz Makowski, Instytut Spraw Publicznych

Pierwotnie sprawa dotyczyła spółki, która sprzeciwiała się zmianie studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego pewnego terenu w Łodzi. Część owego terenu stanowiła własność rzeczonej spółki. Zmiana w zakresie możliwości użytkowania terenu uniemożliwiłaby, jak twierdziła spółka, wykonanie należnego jej prawa własności i realizację planów inwestycyjnych. Ujmując rzecz w skrócie, spółka dążyła do utrzymania statusu tego obszaru jako terenu przeznaczonego pod zabudowę jednorodzinną, miasto natomiast zdecydowało, że będzie tam można budować wszelkiego rodzaju budynki mieszkalne. Firma przeszła ścieżkę administracyjną, najpierw zaskarżając uchwałę Rady Miasta, a potem kierując sprawę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ten nie podzielił jej argumentów i oddalił skargę. Firma zrezygnowała z dalszego dochodzenia swojego interesu.

W tym momencie sprawę podjęło jednak wspomniane na początku stowarzyszenie, któremu również zależało na utrzymaniu planu zagospodarowania rzeczonego terenu w niezmienionym stanie – z przeznaczeniem na budownictwo jednorodzinne. Złożyło ono wniosek do WSA o ponowne otwarcie zamkniętego już postępowania, zdaniem jego przedstawicieli pojawiły się bowiem nowe okoliczności. Sąd oddalił jednak wniosek stowarzyszenia argumentując, że mogłoby ono jedynie poprzeć wniosek rzeczonej spółki. Samodzielnie nie może natomiast kontynuować sporu. Stowarzyszenie mimo to wniosło skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Sąd stwierdził (sygn. akt II OSK 836/12), że stowarzyszenie miało prawo zarówno do złożenia wniosku o ponowne otwarcie sprawy, jak i do złożenia kasacji, choć podmiot, którego ta sprawa dotyczyła bezpośrednio zrezygnował z dalszego postępowania. Zdaniem NSA ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wyklucza możliwości zaskarżania przez organizację społeczną orzeczeń sądu I instancji. Organizacji społecznej, która przystąpiła do postępowania sądowego w danej sprawie, choćby była ona zainicjowana wcześniejszą skargą innego podmiotu (w tym przypadku wspomnianej spółki), zawsze będzie przysługiwać też prawo do wniesienia skargi kasacyjnej. Również wtedy, gdy podmiot który zainicjował całe postępowanie zrezygnuje z prawa do wniesienia skargi kasacyjnej.

Omawiana sprawa jest o tyle istotna, iż pokazuje, że indywidualny spór mieszkańca, czy firmy prywatnej z organem władzy publicznej zawsze ma szerszy, publiczny wymiar. Zawsze więc może się znaleźć organizacja społeczna (nie tylko stowarzyszenie, ale też i fundacja – warto o tym wspomnieć, bo jeszcze kilka lat temu samorządy i sądy administracyjne kwestionowały twierdzenie, że fundacja może być uznana za organizację społeczną) chętna do włączenia się w postępowanie. Taka organizacja, w imię interesu publicznego może uczestniczyć w postepowaniu nawet wówczas, gdy strona bezpośrednio nią zainteresowana zrezygnuje.

Źródło: materiały własne, PAP

Tekst przygotowano w ramach projektu "Decydujmy razem. Wzmocnienie mechanizmów partycypacyjnych w kreowaniu i wdrażaniu polityk publicznych oraz podejmowaniu decyzji publicznych" współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.